به نام افریننده ی هنر
گرافیتی در ایران
در ایران دیوارنگاری به دو دسته بخش میگردد: دیوارنگاری مردمی و
دیوارنگاری حکومتی. دیوار نویسیهای مردمی به دو دسته تقسیم میشود.
تبلیغاتی وپیاده سازی طرحها و اشکالی تقریبا جذاب. دسته نخست بیشتر گویای
مسائل سیاسی روز مخالفت با سامانه حاکم و یا تبلیغات مشاغل و آگهیهاست.
دسته دوم در خدمت تبلیغات عقیدتی حاکم و نمایان ساختن برنامههای
ایدئولوژیکی حکومت فعلی است. اما آنچه به عنوان هنر شهری و خیابانی مطرح
است از ده ی هشتاد خورشیدی در ایران رنگ و بوی جدیدی به خود گرفت که نه
تبلیغاتی بود و نه سیاسی و دقیقا همان هنر شهری و خیابانی بود،که همزمان با
به وجود آمدن موسیقی رپ فارسی در ایران به وجود آمد و از همان ابتدا با رپ فارس ایران پیوند خورد و پیشرفت خوبی داشت. به طوری ک هنرمندانی همچون تنها
که به عنوان پدر گرافیتی خاور میانه در کتاب ها ی معتبر دنبا شناخته شده
است توانستند به سرعت به شهرت جهانی دست پیدا کرده و توجه رسانه های دنیا
را به خود جلب کنند . به اعتقاد برخی، تنها - مگوی - اله و کی تی و گروه
اِلف (elf crew) و ck1 جزو اولین کسانی بودند که چندین سال پیش به دنبال
فعالیت های تنها به گرافیتی روی آوردند. اولین گرافیتی فارسی توسط شخصی به
نام اسنس روی دیوار های تهران نقاشی شد اما سال ها بعد با آمدن تنها به
عرضه هنر شهری خط فارسی توانست به شکلی هنری با گرفیتی پیوند خورده و
دارای ارزش هنری گرددد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر